แด่.......คนที่เคยรัก
นานและนะที่เราจากกัน ฉันยังคงเจ็บปวดอยุ่เสมอ...เมื่อนึกถึงเรื่องราวของเรา
มีบางคนบอกฉันว่า ให้ฉันเขียนเรื่องของฉัน ผ่านกล้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ นี้ ตอน
เเรกฉันไม่สนใจเพราะฉันไม่อยากจะนึกถึงความเจ็บปวดที่ผ่านมาแต่วันนี้
ฉันจะเขียน มานลง ณ ที่ที่นี้
"เผื่อว่าวันนึงเธอจะผ่านมาเห็น และได้อ่านมัน และรู้ถึงความรู้สึกในใจของฉัน"
บ้างสักนิดก็ยังดี
ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไงดี แต่ฉันคิดว่าจุดเริ่มต้นมันคงไม่สำคัญเพราะทุกครั้งมันจะเริ่มต้นด้วยความสุขเสมอ เราจึงไขว่คว้าที่จะเริ่มต้น แต่ไม่ว่าจะเริ่มต้นยังไง สำหรับฉัน
มันสำคัญที่จุดจบ
ที่ฉันยังเจ็บปวดกับความรักน่ะ ไม่ใช่เพระมันจากฉันไปหรอกนะ...แต่เป็นเพราะมัน
ยังอยู่ตังหากล่ะ เพราะฉันยังรักเธออยู่ไง ถ้าวันนี้เราทั้งสองคนต่างหมดรักไป
ด้วยกันทั้งคู่ คงไม่มีคัยต้องเสียใจอะไรมากมายนัก แต่กลับเปงเพราะรักที่
มันยังอยู่ในใจฉัน ที่ทำให้ฉันลืมเทอไม่ได้สักที จริงแล้วธรรมาชาติ
ของความรัก มักไม่ทำร้ายใคร เพียงแต่มันทำให้ฉันมีความสุข
จนทำให้ลืมนึกถึงความทุกข์
มันมีความจริงอยู่ว่า
....เมื่อวันใดที่รักมา ก็อาจมีวันที่รักจากได้.....
ความรักเป็นสิ่งที่สวยงาม หลายคนหรือแม้แต่ฉันก็ตามจึงอดที่จะหลงไหลไปกับมัน
ไม่ได้ เมื่อตอนที่มีรักอยู่ ฉันมักหลอกตัวเองว่า เพระเรารักเค้ามาก เค้าคงเห็นความตั้งใจเราหลายอย่าง สิ่งดีๆที่เราให้เค้า เค้าคงจะรับ และรักเราตอบบ้างไม่มากก้อน้อย
และเมื่อเค้าตอบรับรักของเรา มันจะทำให้เรายึดมั้นว่าเค้าเป็นส่วนนึงในชีวิต
ของเรา ที่จะต้องอยู่กับเราทุกครั้งยามที่เราต้องการ นานเท่าที่ใจเรา
ต้องการเค้า
ความรู้สึกอันนี้และ คือจุเริ่มต้นของความรู้สึกเจ็บปวดของฉัน เพราะฝืนกฎธรรม
ชาติ ชีวิตเป็นเรื่องซับซ่อน เข้าใจยาก แต่ในความซับซ่อน มันก็แฝงความ
เรียบง่ายอย่างที่ฉันนึกไม่ถึง เพราะไม่ว่าสิ่งไหน ไม่ว่าเรื่องอะไร
ทุกอย่างล้วนแต่อยู่ด้วยกฎเดียวกัน
"มันจะเกิดขึ้น ตั้งอยู่ แปรสภาพ แล้วก้อจบลง"
รักที่สมหวังอยู่กันจนแก่เฒ่า ก็หนีไม่พ้นกฎข้อนี้ เพราะวันนึง ไม่ว่าฉันหรือเธอ
ก็ต้องตายจากกันไป สิ่งสำคัญ จึงไม่ได้อยู่ที่ว่า วันนี่เธอจะอยูหรือจากไป
สำคัยที่ว่า ...
...ช่วงที่เรามีเวลาอยู่ด้วยกัน ฉันมีความทรงจำที่ดีดีก็เพียงพอแล้ว อย่างน้อย
ฉันก็มีอะไรดีดี ที่ทำเพื่อเธอ ให้คิดถึงและยังยิ้มให้ความทรงจำนั้นได้แม้
ว่ามันอาจจะเปื้อนรอยคราบน้ำตาบ้างก็ตาม แล้วเธอล่ะ..?
ยังคิดถึงฉันบ้างอะปะ.....

ถึงวันนี้ฉันยังจะมีน้ำตาอยู่ ก็คงไม่เปงไรหลอกเพราะชีวิตก็เป็นแบบนี้ สุขก็อยู่กับฉันไม่นาน ทุกข์ก็อยู่กับฉันไม่นาน เธอก็เป็นอย่างนั้นเหมือนกัน "เธอทามให้ฉันหัวเราะ
เธอทำให้ฉันร้องให้ เธอผ่านเข้ามาและก้อจากฉันไป" แต่อย่างน้อย เธอก็
ทำให้ฉันเข้าใจชีวิตมากขึ้น เติบโตเข้มแข็งขึ้น เคยตั้งคำถามกับตัวเอง
ว่า ถ้าเราย้อนเวลากลับไปได้ เราจะเเก้ใขอะไรในชีวิต ..ฉันตอบ
ตัวเองว่า ฉันจะไม่แก้ไขอะไรทั้งนั้น เพราะทิ่งที่ผ่านมานั้น
ทำให้ฉันเป็นฉันเพราฉันไม่ใช่ใคร และใครก้อไม่
ต้องมาเป็นแบบฉัน วันที่ฉันเจ็บ ฉันก็จะ
ร้องให้ วันที่ฉันสุขฉันก็จะหัวเราะ
และฉันเลือกที่จะรักเธอ
แม้วันนี้
เธอจะ
จาก
ฉัน
ไป
ฉันจะเก็บมันไว้ สิ่งที่เลวร้านฉันจะทิ้งมันไป ทำไมหรอ? ก็ชีวิตคือการเรียนรู้นี่นา ห้องเรียน
ของฉันคือโลกใบนี้ ยังมีอะไรอีกตั้งเยอะ ที่รอให้ฉันพบเจอ ตราบใดที่ฉันยังหายใจ ขอบใจนะสำหรับบทเรียนของเธอ ฉันจะจำว่ามีคนอย่างเธออยู่บนโลกใบนี้ เธอยังจะอยู่ในใจฉัน
ฉันหวังว่าวันนึงเธอจะผ่านมาเจอกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆนี่ และเธอจะได้อ่านมัน ไม่ว่าวันนี้จะมีเธออยู่หรือไม่มี จะมาหรือไป คงไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว....สำหรับฉันและเธอ